Verwerken van de prediking in het gezin ‘‘Een zaaier ging uit om zijn zaad te zaaien…’’ , . Soms lees je ergens iets en voel je gelijk een klik, zo van: dit is belangrijk. Bijvoorbeeld wat ik las via een oudere editie van het RD (jan. 2002), maar daarom niet minder van betekenis. Iets wat uit een nummer van de ‘Gezinsgids’ (Christelijk magazine voor het gezin) was overgenomen, namelijk over hoe we de prediking (preek) in het gezin verwerken. Oudste of ouderling Wim Visser uit Nunspeet gaat hier op in. En zowaar komen ook de puriteinen ter sprake. Waarom worden de puriteinen genoemd?Nou, zegt Visser: Willem Teellinck maakte in Engeland puriteinse huisgodsdiensten *) Dagelijkse momenten van familie-/gezins-devotie met Bijbellezen (met stukje overdenking) en bidden en eventueel zingen, vaak in combinatie met de (een) maaltijd – ervóór of erna – en vóór het slapen gaan. mee. Hij was ervan onder de indruk dat bij de puriteinen de hele zondag lag onder het beslag van Gods Woord. Preken werden niet alleen beluisterd, maar ook met elkaar besproken. Actueel genoeg: welke gezinnen maken er ’s zondags inderdaad, bij het koffiedrinken of ander tijdstip, ‘werk’ (ver-werk-en) van samen bezig te zijn met de gehoorde prediking? Of, wees ‘ns eerlijk, genieten we van het kopje koffie met lekkere koek erbij en gaat het gesprek over van alles en nog wat, maar niet over de boodschap die God in de prediking naar ons hart wil brengen… Of het gaat wel over de preek, maar óver de preek, de lengte, de vorm, maar de inhoud, het zaad van het Woord, valt langs de weg en wordt weggepikt voor dat je er erg in hebt… Of onze geestelijke grond is oppervlakkig, er kan niet worden geworteld. Er kan in het gezin wel enthousiast over een bepaalde prediking gesproken...